तोच जादूगार

-

 He is a magician: तोच जादूगार     



'संत नामदेव' महाराज'

हे तर लहानपणा पासूनच साक्षात 'विठ्ठलाचे' 'पांडुरंगाचे' परमभक्त होते. 'भोज' म्हणून त्यांनी दाखवलेला नैवेद्य खायला स्वतः विठ्ठला ला तिकडे यावे लागायचे. त्याशिवाय ते जेवायचे नाहीत. त्यांनीच तर असंख्य अभंग आणि भजने लिहिलेली होती. ते 'विठ्ठला' चे 'पांडूरंगा' चे एवढं भक्त होते की मनापासून तल्लीन होऊन एकरूप होऊन पांडुरंगाच्या लिलयांचे प्रेमाने कीर्तन करत..साक्षात मूर्तिरूपाने उभा असलेला 'पांडुरंग' सुद्धा तालावर मान डोलावत नाचत किर्तनाची लज्जत वाढवत असत;

एकदा एक दिवस त्यांच्या कीर्तनाचा हा वेगळाच परमार्थाचा आनंद घ्यायला निवृत्तीनाथ, ज्ञानेश्वर, सोपान आणि मुक्ताबाई तिकडे गेले. मन लावून कीर्तन ऐकले. कीर्तन झाल्या नंतर ते नामदेवांना भेटायला गेले. निवृत्तीनाथ, ज्ञानेश्वर, सोपान सर्वांनी त्यांना एकमेकांनी करत नमस्कार केला. त्यांनी मात्र परतून नमस्कार केलाच नाही.. विठ्ठलाशी त्यांची जी जवळीक झालेली होती, त्यामुळे त्यांच्या मनात काही प्रमाणात अहंकारच उत्पन्न झाला होता. आपणच एकमेव विठ्ठलाचे सर्वात मोठे भक्त आहोत...तेव्हा दुसऱ्या संतांनी आपला आदर करावाच; पण आपण दुसऱ्या संतांना आदर देण्याची काय गरजच नाही.. अशीच काहीशी त्यांच्या मनात भावना निर्माण झाली होती. मुक्ताबाईने हे लगेच चाणाक्ष बुद्धीने ओळखले आणि त्यांना नमस्कार केलाच नाही. मुक्ताई म्हणाल्या: "नामदेवांचं ज्ञान अर्धवट आहे. त्यांना नमस्कार करण्याची काहीच गरजच नाही; हे ऐकुन तिचे भाऊ तर चमकलेच;  पण ते ऐकून 'संत नामदेव' सुद्धा व्यथित झाले. त्यांच्यात वाद झाला. 'संत गोरा कुंभार' या सर्वांना वरिष्ठ होते. सर्वजण निवाडा करायला त्यांच्याकडे गेले.संत गोरा कुंभारांनी त्या सर्वांच्या डोक्याला हात लावून मडके तपासल्यासारखे तपासले. आणि वेगळ्याच नजरेन आकाशाकडे पहात कुंभाराच्या परिभाषेत म्हणाले :"मुक्ताई म्हणते तेच खरंय, 'नामदेवांचं' मडकं कच्चंच आहे होऽ कच्चच आहे..."
त्यावर 'संत नामदेव' दुःखी होऊन आपल्या 'पाडूरंगा' जवळ गेले. तेव्हा 'पाडूरंग' म्हणाले; "ते लोक म्हणतायत ना ऽ..तेच खरं आहे. तू मला माझ्याच .. फक्त; 'पांडूरंग' ह्या एकाच रूपात जाणतोस आणि पूजतोस. तुला खरंतर एका सक्षम गुरुची खूप गरज आहे. 'श्री ज्ञानेश्वरां' कडे तू जा तेच तुला परमार्थाचा खरा मार्ग दाखवतील"
त्यामुळे 'संत नामदेव; :ज्ञानेश्वर माऊलींकडे गेले. त्यांनी 'नामदेवाला'  'विसोबा खेचर' ह्यांना भेटायला सांगितले. हे तेच 'विसोबा खेचर' जे आधी 'ज्ञानेश्वर माऊलींचा' आणि त्यांच्या कुटुंबाचा खूप जीवघेणा मत्सर करत होते; पण 'ज्ञानेश्वरां महाराजंची.. पाठीवर मांडे भाजण्याची लिलया पाहून चकित झाले तेव्हाच तर त्यांचे परमभक्त झालेले.. त्यांनी 'संत नामदेवांना' शिष्य करून उपदेश केला आणि संतश्रेब्ठ 'नामदेवांचे' आत्मज्ञान पूर्ण केलं.
माणसाच्या आयुष्यात सर्वज्ञात असाच चांगल्या गुरूंची छाया कृपादृष्टी असेल तर योग्य तिच दिशा ते आपल्या शिष्यांगणाना दर्षवतो आणि जिवनाचे सार्थक घडवून आणतो..तोची परमार्थात तुडुंब न्हाहतो...
तोच विश्वाचा जादूगर च असतो ... !!

जय जय पांडुरंग हरी;
'संत नामदेव' महाराज'

आबा
Copyright Protected

Comments

Post a Comment

Comments write here

Popular posts from this blog

विठ्ठल म्हणजे परम सत्य: भक्ती चंदन भाव

-
Image
Kavya Pushpa कवी आबा लिखित अभंग रचना : अभंगाचा आध्यात्मिक अर्थ अभंगातील केंद्रबिंदू: चंदन आणि विठ्ठल हा अभंग चंदनाच्या प्रतीकात्मक वापरातून भक्ती भावनेचे अत्यंत सुंदर वर्णन करतो. चंदन हा शीतलता, शुद्धता आणि आध्यात्मिक प्रगतीचा प्रतीक आहे. या अभंगात चंदनाचे खोड भक्तीच्या निष्ठेने झिजवले जाते, आणि त्यातून उत्पन्न होणारा सुगंध विठ्ठलरूपी दैवताला समर्पित केला जातो. Singer : Radha jee  Music Composer : aaba  ऐका चंदनाचा सुगंध आणि आनंद ऐका  : Just Once With Drive   चंदन म्हणजे भक्ती: चंदन जसे शरीरावर, देहावर शितलता पसरवते, तसेच भक्ती मनाला शांतता देते. चंदनाचे खोड झिजवून त्यातून सुगंध काढण्याचा प्रयत्न तसाच भक्तीचा मार्ग आहे. भक्ती ही सातत्यपूर्ण प्रक्रिया आहे, ज्यात आपल्या अहंकाराला झिजवून, ईश्वराला समर्पित करण्याचा प्रयत्न करायचा असतो. विठ्ठल म्हणजे परम सत्य:  विठ्ठल हे भक्तांचे आराध्य दैवत आहे. या अभंगात विठ्ठल हे चंदनाच्या सुगंधासारखे, भक्तांच्या अंतःकरणाला शांतता देणारे आहेत. चंदनाचा सुगंध आणि आनंद: चंदनाचा सुगंध जसा सर्वत्र पसरतो, तसाच भक्तीचा अनुभव सर्वत्र ...
Read more

सांजवेळी तू परतून यावे

-
Kavya Pushpa1 सांजवेळी तू परतून यावे डोळे पुन्हा भरून यावे. खूप छान विषय आहे हा आज लिपीत प्रेमाचा...मनात आस लागलेली असते आणि तो दिवसभर भेटत नाही तिला ...अनुभव केलेल्या प्रेमाच्या प्रत्येक क्षणांची तिला तर आसच लागलेली असते ... मन जागेवर नसतेच... फक्त बेचैन होऊन हुरहुर ते व्याकूळ मन ... मग मनाने ती कशातच समरस होत नाही... कशातच तिचे लक्षच लागत नाही ... पुन्हा पुन्हा त्याच त्या क्षणात ... ती विरून जाते आणि त्याच्याच सहवासासाठी आतुरतेने ती आपल्या सख्याची .. प्रेमाची ... येरझारा घालत वाटच पहात रहाते आणि मग मनात मात्र सतत ती म्हणतच राहते..! " सांजवेळी तू परतून यावेस  कसं रे राजा तुला कळत नाही ?  माझी काय अवस्था झालीये  कसं तुला समजत नाही रे ? " ... आणि  अशाच नाजूक वेळी तिला दुसरं काहीच दिसत नाही विरहात डोळे अश्रूंनी भरले जातात आणि केव्हा डोळ्यातून गंगा जमुना वाहू लागतात हे समजतही नाही .....!!....  🐦 हायकू :- 😭 राजाऽ ... राणीच्या होरपळ मनीच्या कशी मी सांगू ? हेची नकळे मजला ... जीव माझा गुंतला रे साजणा कसं रे मी सांगू तुला..? " आबा " 🤗 🙏 <aaba></aaba...
Read more

Love was seen far away: दूरवर दिसलं होतं

-
Image
दूरवर दिसलं होतं दूरवर दिसलं होतं Love was seen far away Love was seen far away दूरवर दिसलं काही होतं अंतरीचे सुख जणू काही तेच तर होतं झोपेतही तेच माझ्या मनातही होतं तेच तर तुझ्या साठी .. मी राखून ठेवले होतं डोळे मिटून पडलो तरी सुद्धा तिनं वाजलं होतं तरी मला तेच ते सारखं दिसत होतं दुरवर कुठेतरी .. एक कुत्र भुंकत होतं जणू मला सांगत होतं उठ उठ राजसा झोपू नकोस असा जीव मुठीत घेऊन तूझीच वाट ती.. आता  पहातआहे काय झालं कोणास ठाऊक; पण धक धक .. धक धक छातीची धडकन तिच्या .. या कानी पडत होतं तीन वाजले होतं .. डोळे मिटले तरी मला तेच दिसत होतं नव्या आशा घेऊन दिवस उजडत आहे उगवणारा सूर्याच्या .. सोनेरी किरणांनी तुझा दिवस .. तोच सजवत आहे छान छान फुले .. समोर हसत आहेत मीटू मीटू करत पोपट बोलत आहे डोळे उघडू चोहीकडे पहा म्हणजे तुला हा राजाच दिसत आहे तुझा राजाचं दिसत आहे. विषय खूपच छान पडला दूरवर दिसत होते... जे काही अंतरीचे सुख माझ्याकडे का नाही ? पण ...खरंच विचार केला तर ...! आपला परमेश्वर एवढं भरभरून सुख देतो आणि ते भोगता भोगता अश्रूच अनावर करतो. आणि बघता बघता तोच सुखाची व्याख्या भाषाच बदल...
Read more